De Nederlanders hebben wél een eetcultuur, en lekker eten ook!

Een paar maanden geleden heb ik een stukje geschreven voor Expatica over De week van de smaak. In dit artikel heb ik mijn mening gegeven over de Nederlandse eetcultuur, één die wel bestaat en die net zo rijk is als alle andere. Tijdens De week van de smaak heb ik met bewondering naar Nederlandse boeren geluisterd als ze over hun kazen, mosterd en zelfs wijnen spraken. Ik kon de liefde en het enthousiasme voor hun producten in hun ogen lezen en dat heeft mij erg gemotiveerd om het idee dat er in Nederland geen goed eten te vinden is naar het rijk der fabelen te sturen. Als schrijfster voor Expatica heb ik het mijn missie gemaakt om buitenlanders te laten zien dat de Nederlandse keuken niet zo "saai" en "smakeloos" is als wordt beweerd. Toch zijn het niet alleen buitenlanders die soms negatief zijn over de Nederlandse eetcultuur. Vorige week was Nigella te gast bij het programma Pauw en Witteman en ik heb echt genoten van de manier waarop Nigella Lawson (mijn grootste kook heldin) reageerde toen het Nederlandse eten weer door Nederlanders zelf belachelijk werd gemaakt. Na het verschijnen van mijn artikel in Expatica heb ik verschillende reacties gekregen, positieve reacties van mensen die bijvoorbeeld niet wisten dat er in Nederland wijn geteelt wordt en negatieve reacties van mensen die mij probeerden wijs te maken dat Nederland geen "eetcultuur" heeft.

In mijn volgende artikelen heb ik weer mijn mening gegeven en mijn best gedaan om de Nederlandse eetcultuur in een ander licht te stellen. Niet alleen door er op alle onzin in te gaan, maar door goed, eerlijk Nederlandse eten te laten zien. Daarom nu een heerlijk recept uit de Nederlandse keuken: draadjesvlees!

Draadjesvlees, in rode wijn! (For recipe in English, follow the link at the bottom of the page)

*750- 850g sukadelapjes of runderlappen
*1 grote ui, fijngesnipperd
*2 tomaten, zonder zaadjes en fijngesneden
*70g margarine
*2 laurier blaadjes
*1 takje rozemarijn
*1 takje tijm
*±300ml rode wijn
*mespunt gemalen kruidnagel
*zout en peper, naar smaak
*1 el balsamico azijn

Tip: Zorg ervoor dat het vlees niet direct uit de koelkast komt, maar laat het op kamertemperatuur komen. Als u dit doet, gaat het vlees niet krimpen en behoudt het zijn sappen.

1. Hak de tomaten en het uitje.
2. Smelt de margarine in een braadpan. Voeg, als het schuim wegtrekt, het vlees toe en laat het op een middelhoog vuur in 2-3 minuten per kant bruin worden.
3. Voeg zout en peper naar smaak toe.
4. Voeg het uitje, de tomaten en de wijn toe samen met de kruiden.
5. Zet het vuur laag en laat het gerecht met het deksel op de pan 3-4 uur zachtjes sudderen. Kijk elke uur of er genoeg vocht in de pan zit, zo niet, voeg dan steeds een beetje wijn toe.
6. Voeg de azijn toe ongeveer half uurtje voordat u het gerecht gaat serveren.
7. Proef en voeg zonodig meer zout en peper toe.
8. Serveer met gekookte aardappeltjes en rode kool.

Om mijn nieuwste artiekel (in het Engels) te lezen, zie de volgende link:

Food in The Netherlands

Veel meer dan kaas alleen

De week van de smaak komt eraan en om dat te vieren ben ik vandaag naar Kasteel Groeneveld geweest om allerlei lekkers van Nederlandse bodem te proeven. Ik hoor soms mensen zeggen dat Nederland geen culinaire traditie heeft. Ha! Hebben ze wel eens naar de ontbijtjes en banketten uit de Gouden Eeuw gekeken?! Ik durf zelfs te beweren dat de nu zo in de mode geraakte term "food porn" met dit soort schilderijen is begonnen!
Nederland heeft veel meer dan kaas alleen.
Voor een indruk van de culinaire festiviteiten click hier : Groeneveldfestival

Pêche plat

Hebben jullie al van de pêche plat gehoord? In het Engels worden ze vanwege hun uiterlijk donut peaches, Saturn peaches of UFO peaches genoemd. Deze zoete, witvlezige perziken zijn niet rond, maar plat. De pit is klein en omdat ze veel meer suiker bevatten dan normale perziken, moet je ze niet al te lang laten liggen want ze bederven snel! Ik was heel blij toen ik ze gisteren op de markt zag en heb meteen twee kilo gekocht. Ja, heel veel. Maar een overvloed aan fruit is hier nooit een probleem.


Voor een lekker recept, bezoek eens mijn andere blog: In My Life
Want a delicious recipe? Click on the link above!

Vijgen met yoghurt, honing en geroosterde pijnboompitten

Soms ga je gewoon boodschappen doen en word je aangenaam verrast. Het gebeurde mij gisteren toen ik naar de Islamitische winkel ging om een pakje halloumi te kopen. Daar, voor mijn neus, zag ik de mooiste, purperkleurige vijgen die je je kan voorstellen. De laatste keer dat ik vijgen had gekocht was jaren geleden bij een supermarkt bij mij in de buurt, maar jammer genoeg was dat een grote teleurstelling. Mijn Colombiaanse ouders hebben me geleerd wat echte vijgen zijn. Zoet, met een zachte, perzikachtige huid. Goede vijgen waren in de VS niet altijd makkelijk te verkrijgen en daarom lieten ze vaak potjes gekonfijte vijgen naar ons toe sturen. We aten ze met stukjes zoutige Colombiaanse kaas, vergelijkbaar met feta. Natuurlijk gaat er niets boven een verse vijg en vanochtend heb ik weelderig ontbeten met de smaak van mijn jeugd.

Vijgen met yoghurt, honing en geroosterde pijnboompitten
*1 rijpe vijg
*80ml dikke boerenyoghurt
*2 eetlepels geroosterde pijnboompitten
*1 eetlepel honing
*snufje kaneelpoeder

Snijd de vijg in vieren. Schep de yoghurt midden tussen de partjes en serveer met de honing, pijnboompitten en kaneelpoeder.
Genoeg voor 1 persoon.

Karamel-appelmuffins

Officieel is het nog zomer, maar de afgelopen dagen lijkt het alsof de herfst echt is aangebroken. Het wordt kouder en de dagen zijn korter. Ik durf de deur niet meer uit zonder mijn jas en een paraplu. Zonnige dagen worden afgewisseld met regen en als het weer een beetje tegenvalt verschijnen er steeds minder mensen op de markt. Ik vraag me af of ze wel weten dat de kramen nu vol zijn met zoete pompoenen, zachte pruimen en friszure appels.
Ik hou van de herfst en van de nieuwe culinaire mogelijkheden dat het seizoen met zich meebrengt. Op kille dagen sta ik het liefst met een pollepel in de hand over een beslagkom iets te roeren. Na een zomer vol lichte salades ga ik vanzelf weer hunkeren naar de zoete geuren die zich door het huis verspreiden als er iets in de oven zit.

Karamel-appelmuffins

*250g bloem
*150g bruine rietsuiker
*2 theelepels kaneel
*1 eetlepel bakpoeder
*1/2 theelepel zuiveringszout
*mespunt zout
*3 kleine appels, geschild en fijngesneden
*2 eieren
*1 theelepel vanille extract
*150ml melk
*65ml maïsolie
*12 theelepels confiture de lait, plus nog meer om de muffins te bestrijken (Deze stroopachtige lekkernij heb ik in Frankrijk gekocht. Die kan echter vervangen worden door dulce de leche of Bebogeen.)

Verwarm oven op 200C. Bekleed muffinvorm met papiertjes. Meng bloem, suiker, bakpoeder, zuiveringszout, zout en kaneel in een diepe kom. Voeg fijngesneden appel toe en meng het geheel weer goed. In een maatbeker de melk, eieren, olie en vanille met een garde goed kloppen. Voeg de natte ingrediënten aan de droge toe en meng alles goed door elkaar, maar niet te fanatiek! Doe ongeveer een eetlepel van het beslag in elk vormpje. Voeg een theelepel confiture over het beslag en doe nog een eetlepel van het beslag over de confiture. Bak de muffins in 20-25 minuten goudbruin in de oven. Bestrijk de muffins met wat confiture als ze nog warm uit de oven zijn.

Voor ongeveer 12 muffins

Foodie zijn kan je leren!

Gisteren heb ik met een van mijn kookstudenten heerlijk door Almere-Stad geslenterd. Onder een strakblauwe lucht genoten we van alles wat mijn stad op culinair gebied te bieden heeft. In de afgelopen jaren is Almere enorm gegroeid en voor de gourmandes onder ons is dat een groot voordeel, want dat betekent dat we niet meer naar Amsterdam moeten als we op zoek zijn naar die ene bijzondere specerij. Alles ligt hier gewoon voor het grijpen!

Na een cappuccino en een temperamentvol gesprek over Italiaanse smaken en goede wijn, zijn we naar de toko gegaan om soba noodles voor onze lunch te kopen. Ik liet haar verschillende soorten kruiden en specerijen zien en legde uit hoe ze die kon gebruiken. Ik vertelde haar iets over de verschillende soorten Japanse noodles en probeerde uit te leggen waar je liever vanillepeulen kon gebruiken in plaats van vanille-extract. De diversiteit aan oosterse ingrediënten die toko's te bieden heeft is inmiddels bekend, maar toch is er bijna altijd iets nieuws te vinden. Reden genoeg om regelmatig eens te gaan kijken!

Daarna naar de Oil & Vinegar voor nog meer "ingrediëntenles"! We zijn door alle schappen gegaan en over elk product had ik iets te vertellen. Ze was erg onder de indruk van de "spice rubs". Deze ingenieuze kruidenmengsels kan je bijna overal gebruiken. Denk maar bijvoorbeeld aan marinades, dressings en dips! We hadden het ook over de gearomatiseerde fleur de sel die alleen bedoeld zijn om een gerecht af te maken en over de peperige Zuid-Afrikaanse olijfolie, onmisbaar in dressings en om soepen af te maken. Het was erg grappig want ik werd drie keer gevraagd of ik hulp nodig had! Maar ja, misschien is het niet zo vreemd als winkeliers een beetje raar naar je beginnen te kijken als ze zien dat je een rondleiding geeft door hun winkel...dat is tenslotte hun taak!

Na de Oil & Vinegar gingen we een kijkje nemen bij de Islamitische winkel. Dit kleine, altijd stampvolle winkeltje is een waar Mekka voor alle culinaire liefhebbers. Het assortiment aan exotische groente en fruit is verbazingwekkend, alles ziet er vers en smakelijk uit en de prijzen zijn erg vriendelijk. Hier kan je ook terecht voor elk soort kruid, specerij, peulvrucht of graan en als je een stukje halloumi kaas zou lusten, hebben ze dat ook! Ik vertelde haar over wat een culinaire traktatie een stuk gegrilde halloumi was en blijkbaar was de verleiding veel te groot, want ze heeft meteen een stukje gekocht! Als laatste zijn we over de markt gelopen en spraken we over waarom het beter is om je geld hier uit te geven dan in de supermarkt. We hadden het ook over hoeveel lekkerder eten met de seizoenen is...mijn inmiddels al bekende "etensfilosofie".

Met een paar zware tassen kwamen we thuis en samen hebben we een heerlijke lunch gemaakt die wij vervolgens in de tuin hebben gegeten. Het was weer een succesvolle kookles, en niet zomaar een kookles, maar ook een aangename manier om iemand iets te laten zien (en proeven!) van wat goed eten eigenlijk is! Ik krijg zoveel voldoening van deze bijeenkomsten. Als iemand na een kookles mijn huis verlaat met een glimlach op het gezicht en met zin om weer bij elkaar te komen, ben ik een tevreden mens.

NB: Mocht iemand interesse hebben in een kookles of een "foodie-trip", kijk dan op La Douce Vie.
In de toekomst komt er een aparte website voor dit soort culinaire activiteiten.

Lang leve het goede eten!

Toen ik een paar weken gelden over de markt in Autun liep, waande ik me in een gourmandishe droom. Het eerste wat ik zag was een kraam met allerlei kruiden, specerijen en gedroogde vruchten. Zakken vol geurige lavendel lachten me toe, net zo vriendelijk als de dame die achter de kraam stond. De zachte, oranje abrikozen waren rijp en zoet en de tomaten coeur de boeuf waren een lust voor het oog. Wat een geluk was het om de laatste pain de campagne te kunnen bemachtigen, want ja, hiervoor moet je snel zijn! Dat de Fransen van eten houden is geen geheim en dat is te zien (en te proeven) in alles wat ze verkopen. Goed eten is hier geen luxe, het is een manier van leven.

Afgelopen week heb ik watertandend naar de tv-serie Mediterranean Escapes van Rick Stein op de BBC gekeken en blijkbaar is goed eten ook een gewoonte in veel landen rondom het Middellandse Zeegebied. In een van de uitzendingen bijvoorbeeld, heeft hij de kijker als het ware een beetje van de Siciliaanse en de Pugliaanse keuken laten proeven door onder andere te laten zien hoe het er allemaal aan toe gaat op de bruisende vismarkt van Catania. Wat hij ook in zijn mond stopte leek een culinaire kunst, niet omdat het eten gecompliceerd was, maar omdat hij seizoensgebonden producten gebruikte. Op deze manier is alles gegarandeerd op zijn best en de smaak is voortreffelijk. Je hoeft er niet veel voor te doen om goed te eten, behalve respect te hebben voor wat de natuur te bieden heeft. Er was veel kabaal toen Jamie Oliver voor de tv zelf een schaap slachtte, maar weinig mensen vinden het een schande als er voorverpakte stukken vlees in de supermarkt verkocht worden en waar het vlees vandaan komt wilt niemand weten. Het is hetzelfde verhaal met aardbeien die rond de Kerstdagen verschijnen. Dat is precies wat ik met "respect" bedoel.

Gisteren zat ik in Drenthe met mijn oer-Nederlandse schoonmoeder te kletsen en ik probeerde het gesprek steeds te sturen in de richting van een van mijn favoriete onderwerpen- hoe het vroeger allemaal was. Boodschappen doen zag er een tijdje geleden iets anders uit dan nu. Er waren geen supermarkten en dat betekende dat je je brood bij de bakker haalde, het vlees bij de slager of zoals mijn schoonmoeder deed, bij de boer, groente en fruit teelde je, als
dat mogelijk was, liever zelf. Men at met de seizoenen, de maaltijd was een belangrijk moment van de dag en "fast- food", wat niet verder ging dan een patatje, was geen regel maar uitzondering. Waarom behoort dat bijna allemaal tot het verleden? Waarom heeft eten niet de plaats dat het verdient in onze maatschappij en waarom groeien zoveel kinderen op zonder ooit in de keuken te hebben gestaan? Ik moest bijna huilen toen iemand eens tegen me zei dat koken voor haar niks meer was dan een "huishoudelijke taak" die ze zo snel mogelijk uit de weg wilde hebben. Met andere woorden, eten en koken hadden voor haar een negatieve connotatie. Niet iedereen hoeft zo'n liefde voor koken te hebben als ik, maar daar gaat het eigenlijk niet om. Het gaat om een bewuste manier van leven, want let's face it, goed eten is ook belangrijk! Jammer dat veel mensen zich niet realiseren dat verantwoord en lekker eten niet gecompliceerd hoeft te zijn. Het is steeds meer mijn doel geworden om anderen hiervan te overtuigen. Lang leve het goede eten!

En om je meer "in the mood for good food" te krijgen, heb je hier een recept voor een gerecht vol robuuste zomerse groente. Geniet ervan, want voor je het weet is de herfst aangebroken. Niet dat dat slecht is, want pompoenen, appeltjes en peren staan ons te wachten!


Ratatouille
(4 personen)

*2 uitjes, fijngesneden
*500g mooie, rijpe trostomaten, grof gesneden
*een takje verse tijm
*een takje verse rozemarijn
*3 blaadjes gedroogd laurierblad
*6 eetlepels olijfolie
*4 teentjes knoflook, fijngesneden
*2 rode paprika's, in blokjes gesneden
*2 grote courgettes, in blokjes gesneden
*2 aubergines, in blokjes gesneden
*2 theelepels korianderzaadjes, geplet in een vijzel of met een mezzaluna (de korianderzaadjes zijn te koop bij de natuurwinkel of de toko)
*zout en peper naar smaak
*peterselie voor de garnering

Verhit 2 eetlepels olie in een pan met diepe bodem. Voeg de uitjes, knoflook, rozemarijn, tijm en laurierblad aan de olie en laat dit tien minuten zachtjes laten zweten. Snij de tomaten doormidden en verwijder met behulp van een lepel, de zaadjes en het vruchtvlees. Snij de tomaten in grove stukken, voeg ze toe en strooi er een beetje zout en peper over. Laat dit 20 minuten op een zacht vuur koken onder regelmatig roeren. Ondertussen kan je de rest van de groente in stukken van ongeveer dezelfde grootte snijden. Verhit 3 eetlepels olie in een andere pan en bak de paprika stukjes vijf minuten op een hoog vuur, onder regelmatig roeren. Haal ze uit de pan met een schuimspaan en doe ze in een diepe kom. Bak de aubergine stukjes op dezelfde manier en doe ze vervolgens in de kom met de paprika. Voeg nog een eetlepel olie aan de pan en doe precies hetzelfde met de courgette stukjes. Voeg alle gebakken groenten aan de pan met de tomaten toe. De geplette korianderzaadjes toevoegen en de deksel op de pan zetten. Laat dit nog 15 minuten op een zacht vuur koken. Proef en voeg er zout en peper naar smaak toe. Serveer in diepe kommen, gegarneerd met peterselie, een scheutje olijfolie en knapperig brood.