Out to Lunch: De Vuursche Boer

Als kind, bestond er voor mij maar een soort pannenkoek, de Amerikaanse “pancake”. Ze zijn ongeveer een derde zo groot en drie keer zo dik als de Nederlandse versie en we eten ze meestal als ontbijt, met heel veel ahornsiroop, soms wat bosbessen en misschien een klontje boter. Ik vind ze nog steeds lekker, maar inmiddels is mijn smaak iets volwassener geworden. Doe mij maar liever een van die Nederlandse pannenkoeken, mooi goudbruin gebakken en heerlijk belegd met allerlei groenten, vlees en kaas.

Afgelopen December wilden we Kirstie voor haar verjaardag trakteren en zijn we op zoek gegaan naar een goed pannenkoekenhuis, het liefst op een mooi plekje en met een beetje nostalgische uitstraling. Uiteindelijke hebben we gekozen voor Pannenkoekenhuis de Vuursche Boer, niet ver van onze favoriete wandelplekken in ‘t Gooi (Soestduinen, Kasteel Groeneveld) in het dorp Lage Vuursche. Om daar te komen, moet je eerst door het prachtige bosgebied rijden, wat bepaald geen straf is. Je waant je in een sprookjeswereld als je over de smalle weg, door een tunnel van bomen rijdt en uiteindelijk op de Dorpsstraat terecht komt. In deze gezellige omgeving, aan de rand van het bos en naast andere restaurants, vind je (al sinds 1959) De Vuursche Boer.
Onze eerste ervaring was zeer geslaagd. Het was een winterse dag en het warme, ouderwetse interieur was precies wat we zochten. De pannenkoeken waren heerlijk, de wijn prima en de service prettig en correct.
Vorige week besloten we om weer een bezoekje aan dit pannenkoekenhuis te brengen. Dit keer met z’n tweetjes. Niet omdat we zo gemeen zijn, maar omdat de kleine bij oma en tante logeerde. Het is nu lente en dankzij het mooie weer van de afgelopen weken is alles groener dan ooit, wat betekende dat de rit ernaartoe nog indrukwekkender was dan de vorige keer. Bovendien konden we buiten zitten op het heerlijke terras en met een glas wijn (en zonder kind) rustig over de dingen des levens praten.
Op de kaart zijn er traditionele varianten (zoete pannenkoeken met onder andere suiker, stroop of jam en hartige varianten met ham, kaas of spek) en ook luxere varianten zoals de Japanse vegetarische pannenkoek met ingrediënten als wortel, prei, seiten en shoyusaus en de pannenkoek met rode zalm en mayonaise. Als je geen pannenkoeken lust (wat ik me niet kan voorstellen als je voor een pannenkoekenhuis kiest), zijn er ook broodjes, uitsmijters en soepen. Will je na een lange wandeling een stuk appeltaart bij de koffie of de kinderen op een ijsje trakteren, ook dan zit je hier op het juiste adres.
Opnieuw waren de pannenkoeken uitstekend van smaak en rijkelijk belegd met goede ingrediënten. Hans koos voor de pannenkoek met Ardenner spek en kaas en ik nam de “Vuursche Boer” met prei, tomaat, tonijn, paprika, knoflook, chillipoeder en kaas. Bij mijn pannenkoek kreeg ik een klein bakje ketchup. Aanvankelijk leek mij dit geen goede combinatie, maar omdat je in het leven een beetje moet durven heb ik het wel geprobeerd: verrassend lekker.
Als je een paar reviews over De Vuursche Boer leest, merk je dat mensen het vooral hebben over de ongeïnteresseerde, zelfs arrogante bediening. Gelukkig hebben wij er beide keren niets van gemerkt. Vriendelijke service en gezien de drukte ook nog redelijk snel. Een ideale plek, voor het hele gezin of voor een heerlijk hapje met je geliefde.

De Vuursche Boer, Dorpsstraat 34-36, Lage Vuursche, 035-6668213, het gehele jaar geopend van 10:00 tot 19:30 uur.

Muffins met frambozen en pépites de chocolat

Het is te lang geleden sinds ik voor het laatst muffins heb gebakken. Misschien is dat de reden waarom ik vandaag spontaan enorm zin kreeg in een heerlijke (liefst fruitige) muffin. Ik had vanochtend op de markt een doosje frambozen gekocht en ik herinnerde me ook dat er nog een open zakje pépites de chocolat in de koelkast lag. Dat zijn schattige stukjes bakchocolade (beschouw ze als het meer verfijnde zusje van de Amerikaanse ‘chocolate chips’). Ik haal ze altijd in Frankrijk, gewoon bij de supermarkt. Meestal koop ik de pure variant, maar de laatste keer dat ik over de bakafdeling van een E.Leclerc liep, zag ik dat ze ook een witte variant hadden. Leuk!

Aan de muffins heb ik bewust geen extra vet toegevoegd. Wel volle biologische yoghurt en twee lekkere eitjes. Wat de liefelijke pépites de chocolat betreft, ze geven wel de smaak van witte chocola aan de muffins, maar je zal ze in de muffins niet terugvinden want ze smelten als sneeuw voor de Franse zon!
Bon Appétit

Muffins met frambozen en pépites de chocolat
Voor 12 muffins

270g bloem
2tl bakpoeder
100g pépites de chocolat ( je kan ook een reep chocola in kleine stukjes hakken)
200ml volle yoghurt
2 eieren
2tl vanilla extract
170g fijne tafelsuiker
125g verse frambozen

1. Verwarm de oven op 200°C. Bekleed een muffinvorm met papiertjes of vet de muffinvorm in met boter en bestuif hem daarna met bloem. Klop alle overtollige bloem weg.
2. Meng de bloem, bakpoeder en chocoladestukjes in een kom .
3. In een maatbeker klop je met een garde de yoghurt, eieren, vanille extract en suiker.
4. Voeg de natte ingrediënten aan de droge toe en roer alles met een houten lepel en een lichte hand. Niet te fanatiek roeren!
5. Voeg de frambozen toe en roer lichtjes door. De frambozen blijven niet heel. Dat geeft niet.
6. Verdeel het beslag tussen de bakvormpjes en laat de muffins 15-20 minuten bakken. Test na 15 minuten of ze gaar zijn door een houten prikkertje in het midden van een muffin te steken. (Het prikkertje moet als het er weer uit komt schoon zijn.)
7. Op een rooster laten afkoelen.
   
   

Out To Lunch: Het Rechthuis

Ik ben maar een keer op Koninginnedag in Amsterdam geweest en kan me alleen herinneren dat ik een paar uur lang in een rivier van (dronken) mensen door de grachtengordel werd meegesleurd. Verschrikkelijk vond ik dat. Zonder ruimte en lucht om me heen ben ik geen leuk mens en daarom is de vrijmarkt (waar dan ook) niet echt iets waarop ik zit te wachten. Doe mij maar liever een mooi plekje op een leuk terrasje in de zon.

Met dat idee in ons achterhoofd zijn we dit jaar op 30 april eens naar Muiderberg gereden, voor een waarschijnlijk wat meer gemoedelijke sfeer en om in elk geval een hapje te eten bij Restaurant Het Rechthuis. We komen vaker in Muiderberg. Op het strand is het heerlijk uitwaaien en na een wandeling door bos en dorp gaan we soms langs Bakkeron voor een baguette of kopen we verse groenten en lekkere wijnen bij Oudshoorn. Het dorpscentrum is klein en knus en daarom hadden het vermoeden dat we op deze koningklijke feestdag geen chaotische drukte zouden aantreffen; wat gelukkig waar bleek te zijn. Er was een kleine, gezellige oranjegekleurde markt op De Brink, niet ver van het restaurant. We hadden trek, dus besloten we eerst een plekje op het terras te bemachtigen. Daar viel de drukte tot onze verbazing nog mee dus we vonden een heerlijk tafeltje, op de grens van zon en schaduw. Precies op de rand van het terras met een mooi overzicht en naast een nog leeg tafeltje waar even later een niet nader te noemen BN’er aanschoof. Daar wonen er nogal een paar van in Muiderberg. Maar goed, het gaat hier om het eten.
Speciaal voor Koninginnedag was er een lunchkaart samengesteld met verschillende broodjes en een paar Griekse gerechten. We bestelden twee rosés (jammer genoeg niet van de beste kwaliteit) en genoten van al de feestelijkheid om ons heen die vergezeld werd van de typische koninginnedag muziek: oude hits gelardeerd met een portie Hazes.
Hans’ keuze viel op het broodje gyros met tzatzikisaus en de mijne op de souvlakischotel. Op de vraag of ze bij mijn gerecht de friet door iets meer salade konden vervangen, werd vriendelijk ingestemd. Niet veel later arriveerden onze borden met een glimlach. De spiesjes waren zo perfect gegrild en vers gekruid dat mijn smaakpapillen van geluk meteen begonnen te dansen. En dan hebben we het niet eens over de frisse tzatzikisaus gehad. Mooi in balans en heerlijk verkoelend met precies genoeg munt. De salade was aangemaakt met een lichte dressing, kalamata-olijven en feta: uitstekend van smaak! Hans heeft behalve van zo’n zelfde salade ook van zijn goed met pittige reepjes varkensvlees gevulde pitabroodje genoten en volgens hem was de goudbruine friet nog eens echt vers gebakken knapperig en goed gezouten.
Noem me saai, maar voor mij was het al met al een van de leukste Koninginnedagen ooit. Vooral door de hartelijke sfeer, mooi eten en vriendelijke bediening van dit zeer charmante restaurant. Ik kijk nu al uit naar het volgende bezoek. En trouwens, met genoeg frisse lucht en geen belachelijke toestanden was de Muiderbergse vrijmarkt ook zeer goed te doen.
Hotel-Restaurant Het Rechthuis, Googweg 1, Muiderberg, 029-4261323, voor ontbijt en lunch van 12:00 tot 17:00 uur, diner van 18:00 tot 21:30 uur.

Out to Lunch: De Spoorhut

Wat ons betreft is er bijna geen betere manier om de zondagmiddag door te brengen dan wandelend door Soestduinen. De frisse lucht en het prachtige landschap van duinen en bos zorgen dat we onze dagelijkse beslommeringen snel vergeten en weer helemaal opgeladen worden.

We komen hier al heel lang, eerst met husky en sinds een jaar helaas zonder. Het was voor Meiki een hemel op aarde. Ze kende het gebied op haar duimpje, kon koele gaten graven en als de wind achter andere honden of paarden aanrennen om vervolgens de rest van de middag finaal uitgeput in de tuin te liggen nagenieten. Hetzelfde lijkt te gelden voor onze  dochter. Na een uurtje heuvels klimmen, weer naar beneden rollen en zand-engels maken is haar soms wat puberende humeur aanzienlijk verbeterd. Vooral als er een vriendin mee mag en we daarna bij De Spoorhut een patatje gaan halen.
In de loop der jaren is deze kleine eetgelenheid die precies naast de spoorwegovergang ligt meerdere malen van eigenaar veranderd. Aanvankelijk was het een prima plek om na de wandeling iets lekkers te eten, maar na een paar teleurstellende ervaringen met andere patatbakkers, besloten we liever ergens anders heen te gaan. Niet dat we drie sterren-kwaliteit van een snackbar verwachten, maar op een bak slappe, muffe, zouteloze friet met waterige pindasaus op een uitgestorven terras zitten we ook niet te wachten.
Gelukkig is dat weer in ons voordeel veranderd en met de nieuwe uitbater zit het terras (vooral in het weekend) weer bijna altijd vol. Afgelopen zaterdag hebben we dus met dochter en vriendinnetje Eva van een lekker patatje genoten. Natuurlijk is dit nou niet bij uitstek een gezonde, volwaardige lunch, maar zeg nou zelf,  op z’n tijd is er niets lekkerder dan perfect gebakken frietjes: goudbruin van buiten, romig-geel en een tikkeltje zoet van binnen, met een verleidelijk aroma en geen vette lucht, goed gezouten en met een volle aardappelsmaak. Na zo’n plezierige veldtocht als een rondje Soestduinen, is het dus weer heerlijk bijkomen met een patatje oorlog van De Spoorhut.

De Spoorhut, Soesterbergsestraat 188, 035 6294078

Smaakvol lunchen

Vraag me niet waarom, maar ik heb nooit boterhammen voor de lunch leren eten. Veel te gewoon voor mij. Doe mij liever een heerlijk soepje met een baguetje of een verse salade vol vitamines. Als het kan, graag met een passend wijntje en een karaf sprankelend mineraalwater.
In Frankrijk is het natuurlijk sowieso een ander verhaal. Dan wil ik graag uitgebreid eten; drie gangen en geen glas wijn, maar een fles wijn. Ik wil uren de tijd nemen om alles aandachtig te proeven. Elke hap, elke slok wijn. Ik wil niets missen. Geen smaak vergeten.
Natuurlijk kunnen we ons meestal geen pauze van twee uur veroorloven, maar in het weekend zouden we zeker de tijd moeten nemen om iets feestelijks van de lunch te maken. Voor mij is een perfecte weekend-lunch gemaakt met producten die ik dezelfde ochtend op de markt heb gekocht. Bijvoorbeeld een salade met de kaasjes van Wolverlei.
Ik heb al eerder over deze kaasjes geschreven. Ze zijn heerlijk in hun eentje, maar de mini tomme de chèvres smeken om verwerkt te worden in een salade zoals deze. Echt iets om het weekend te vieren en net iets lekkerder dan een gewone boterham met kaas.

Salade van spek, tomme de chèvre, appel en walnoten
voor 2 personen

Voor de dressing:

1 el Dijon mosterd
3 el zonnebloemolie
1 el rode wijn-azijn
2 tl honing
fleur de sel
versgemalen peper


Voor de salade:

een handvol walnoten, grof gehakt
80 g spekreepjes
10 mini-tomme de chèvres
100g gemengde jonge bladgroenten
1 appel, in plakjes of blokjes gesneden

Klop alle ingrediënten voor de dressing tot een dikke consistentie in een grote kom. Rooster de walnoten in een droge koekenpan en leg ze apart. Bak de spekreepjes (ook in een droge koekenpan) en giet ze daarna af. Leg de geitenkaasjes op een met bakpapier beklede bakplaat en laat ze onder een hete gril gedurende 3-5 minuten bruin worden. Doe de bladgroente in de kom met de dressing en hussel alles goed door elkaar zodat elk blaadje met de dressing bedekt wordt. Verdeel de bladgroente over twee borden. Besprenkel elk bord met de geroosterde walnoten, de gesneden appel en de uitgebakken spekreepjes. Leg vijf warme kaasjes op elke portie en serveer meteen.

Out to Lunch: Giardino di Pasta

Vandaag een keer geen tijd om uitgebreid te lunchen. We beslissen om dicht bij huis te blijven en gaan even de stad in om een broodje te proberen bij Giardino di Pasta, een Italiaanse/ Zuid Europese delicatessen vlakbij het Almeerse centraal station.

Bij binnenkomst valt de toonbank vol allerlei lekkere hapjes mij meteen op. Er zijn onder andere grote tijgergarnalen, glanzende olijven, heerlijk ogende salades, gevulde champignons, Italiaanse kazen en dikke worsten. Eigenlijk te veel om op te noemen. En dan hebben we het nog niet eens over de broden, pasta’s, wijnen en zoete lekkernijen als amaretti-koekjes en Italiaanse noga.

De zaak ziet er fris en verzorgd uit. Er is een klein zitgedeelte waar je een drankje of broodje kunt nuttigen terwijl je culinaire inspiratie opdoet of een gelegenheid verzint om vrienden uit te nodigen voor een avondje tapas. Met meer dan twintig verschillende soorten warme en koude belegde broodjes, de een net zo lekker klinkend als de andere, wordt het lastig kiezen. Dat geldt ook voor de verscheidenheid aan Italiaanse dranken.

Ik bestel een glas Catarratto (een mollig wit wijntje) met mijn broodje Scampy in look (vlezige tijgergarnalen in een robuust gekruid knoflooksaus) en Hans kiest voor de klassieke Nero D’Avola als begeleider van zijn Milano (een warm broodje met smeltende provolone, salami, ham, tomaat en kruiden). Het zijn stevige broodbollen waar je echt je tanden in moet zetten; dus dames, vergeet vork en mes en zorg dat je je lippenstift afveegt voordat je erin duikt! Na je lunch is een kop koffie een aanrader. De knisperende ristretto is aromatisch en intens (vooral in combinatie met het knapperige amaretti-koekje) en het volle schuim van de cappuccino is kunstig versierd met pure chocolade.

Mocht je een keer geen zin hebben om te koken, er zijn ook afhaalmaaltijden en pizza’s. Wij komen zeker terug voor een antipasti-schotel en een fles spumanti.

Giardino di Pasta, Stationsplein 48, Almere, 036-5340470, open maandag t/m vrijdag van 9:00 tot 18:30 uur en zaterdag van 9:00 tot 17:00 uur.

Out to Lunch: Côte Ouest

Ben ik nou in Amsterdam of zit ik op een terras in hartje Frankrijk? Het menu naast de deur van het restaurant staat volledig in het Frans geschreven en naast mij zitten twee heren heerlijk in de taal van de liefde te babbelen. Het is een warme, zonnige dag, maar vanaf onze tafel, direct tegenover het restaurant in de schaduw van de Nieuwe Kerk, is het goed toeven. Geen last van de zon op je gezicht en een prima plek om de eindeloze stroom langsslenterende toeristen te bekijken en af een toe een blik naar binnen in het restaurant te werpen.

Nieuwsgierig hoe Frans ze nou echt zijn, vraag ik als eerste om de wijnkaart en wordt meteen blij door het mooie aanbod aan Franse wijnen. Voor degenen die per glas of halve karaf willen bestellen is er genoeg keuze en tegen zeer redelijke prijzen. Ik kies voor een halve karaf Cabernet Franc en richt me daarna op de lunchkaart.
Als je jezelf tot Francofiel én lekkerbek rekent, hebben ze het bij Côte Ouest niet bepaald makkelijk voor je gemaakt. Voor de lichtere trek zijn er soepen, verschillende salades (onder andere: de klassieke Chèvre Chaud met appel, walnoten en rozijnen, en een Salade Confit met gekonfijte eendenbout, spekjes en aardappel), diverse galettes, verschillende soorten baguettes en ook traditionele croques. Wil je iets stevigers, dan kan je kiezen uit verschillende omeletten en klassieke Franse gerechten zoals Steak Haché, Moules et Frites of de Poisson du Jour.
Dit keer wil ik het licht houden en kies ik voor de Salade Confit. De gekonfijte eend is zo zacht als boter, de rauwkost knapperig vers en de dressing heeft de juiste balans tussen zuur en zoet. Jammer dat de aardappels of spekjes nergens te bekennen zijn. Het enige wat ik (naast de eend en de rauwkost) krijg, is een très petite stukje toast. Ik besluit niet meteen te klagen want, eerlijk is eerlijk, het gaat mij vooral om de gekonfijte eend en deze is werkelijk perfect.
Hans kiest voor de Galette Côte Ouest met kaas, bacon, tomaat, een mooi gebakken spiegeleitje en salade. Gelukkig zit alles er keurig op en aan en het ziet er bovendien heerlijk uit. Net als de Croque Madame van onze petite fille die ze met veel smaak en met een glas Orangina verorbert.
Er is genoeg plek voor een dessert en dus kies ik voor de crème brûlée. Hij is vol en romig zoals het hoort en heeft de perfecte combinatie van een koude custard en een nog warm krokant gebrand suikerlaagje.
Al met al was ons bezoek aan Côte Ouest zeer geslaagd. Lekker eten, goede wijn, attente bediening en veel Franse charme maken dit tot een restaurant waar we graag terug zullen komen.
Côte Ouest, Gravenstraat 20, Amsterdam, 020-3208998, keuken open voor de lunch: vrijdag t/m zondag van 12:00-14:00 uur en voor het diner: dinsdag t/m zondag van 17:30-22:00 uur.